Een razendsnel spel dat niet op je zenuwen werkt
ALONE... wordt vergeleken met het onuitspeelbare Flappy Bird, wat eigenlijk een beetje oneerlijk is. De gameplay is uitdagend en het heeft inderdaad een "nog één keertje dan" - vibe, maar ALONE... is niet zomaar weer een gimmick.
Meest gekozen alternatief
Begint pittig, wordt nog moeilijker
Verwarrend genoeg beginnen de levels van ALONE... op "hard" en het spel is ook zeker erg moeilijk te noemen. Je bevindt je in een ruimteschip en je moet je weg vinden door de afbrokkelende rotsen terwijl de wereld om je heen op ontploffen staat.
Het doel van ALONE... is zover te komen dat je hogere levels vrij speelt. Hierin wordt het spel nog sneller. Je moet 2000 meter afleggen om het eerste nieuwe level vrij te spelen. Momenteel heeft het ALONE... nog maar vier levels, maar het duurt zo lang om die allemaal te ontgrendelen, dat er tegen die tijd vast al wel nieuwe levels zijn verschenen.
Beetje zenuwachtig
De bediening van ALONE... is erg gevoelig en zodoende kostte het me wat tijd voor ik überhaupt ergens kwam. Aanvankelijk kwam ik verder door niks te doen dan door te proberen het ruimteschip te besturen. Zodra je de beperkingen door hebt, wordt het gemakkelijker om te sturen. Dat wil niet zeggen dat je snel je doel bereikt, want er blijven maar objecten op je af komen.
Door je vinger naar beneden en naar boven over het scherm te vegen beweeg je het schip, maar ik vond het makkelijker spelen met mijn toestel op de zijkant. Ook is het mogelijk de besturing om te draaien.
Arcade-uiterlijk
De graphics van ALONE... zijn simpel, maar prachtig ontworpen en geven je het echte arcade-gevoel.
De ontwikkelaar heeft veel oog voor detail. De graphics zijn zeer goed uitgevoerd en de soundtrack is een perfecte aanvulling op de gameplay.
Nog één keertje dan
ALONE... is superverslavend, extreem uitdagend, maar erg leuk. Ook wordt het spel gelukkig nooit zo frustrerend dat je je telefoon op de grond wilt smijten.
